اشتروت

دریغ و درد اسب بادپائی بود

مرا به وادی حیرت رساند و خویش گریخت

به این گناه که یک لحظه زندگی کردم

به چار میخ تباهی فلک مرا آویخت .

فسانه بود محبت چو قصه ی سیمرغ ، به هر دیار که رفتم

از او نشانه نبود به پشت هر در بسته سخن زمن می رفت .

ولی چو در بگشودم کسی به خانه نبود .

فریب بود محبت ، سراب بود امید

در این سراب و فریب آه . . .

جان هدر کردم .

شبی فسانه ی یک زن ، شبی حکایت دوست

در این حکایت و افسانه هم ضرر کردم .

به خیره سدره دشمنان شدم روزی زمن چو سیل گذشتند .

و سخت خندیدند چه سود پیکر من پیکری اثیری بود.

که دوستان وفادار هم نمی دیدند.