اشتروت

آسمان ، بارانی است.

ساعت دیواری – نیمه های شب را

تهنیت می گوید .

من چه تنها هستم

غم تنهائی را – با که می باید گفت

با اجاق خاموش ؟

باچراغی که در ان نوری نیست؟

پشت این پنجره ،باران غمی می بارد.

من غرورم ،گم شد

در هیاهوی بزرگ این قرن

در هیاهوی بزرگی که برای هیچ است.

چه کسی گفته است- که اکنون انسان

از برای انسان

تکیه گاه خوبی است؟

چه کسی گفته-مرا باور نیست.

آسمان ،بارانی است