که میگیرند در شاخ " تلاجن " سایه های رنگ سیاهی
وزان دلخستگانت راست اندوهی فراهم:
ترا من چشم در راهم
شباهنگام .در آندم که بر جا دره ها چون مرده ما ران خفته اند.
در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دان
گرم یاد آوری یا نه . من از یادت نمی کاهم
ترا من چشم در راهم .
" نیما یوشیج "
وز کوی یار می روم و میگذارمت
کو طالعی که تنگ در آغوشت آورم
یا طاقتی که دست ز دامن بدارمت
اغیار در کمین و من قرین مرگ
جان می سپارم و به خدا می سپارمت
ترسم زعادتی که مرا با جفای تست
یار کسان شوی و همان دوست دارمت
دستی که کوته از همه جا کرد روزگار
دانم نمی شود که به گردن در آرمت
ای دل سنگدل که عاشق مسکین اسیر تست
تخم وفا چسان به دل سخت کارمت
" عاشق اصفهانی "
سهل است که نومید شوی
و بیندیشی که:
" نمی توانم. پس چرا بکوشم ؟ "
اما ...........
مهم این نیست که چقدر از اشتباه خود بیمناکی
یا چقدر از آن ما یوسی شده ای
تسلیم مشو هرگز......
زیرا........
اگر باز نکوشی و به جستجوی آنچه در زندگی
خواهان آنی ادامه ندهی
به سویت نخواهد آمد
وسرانجام می پذیری کخ بهتر از این نیز می توانست باشد.
پیروزی با برد و باخت تو سنجیده نمی شود.
هر شکستی همیشه با قدری پیروزی همراه است .
آنچه مهم است احساس بهتری است که نسبت به خود بیابی.
احساس که متکی به استدلال ساده ای است.
تو سعی خود کرده ای.
" آماندا پیرس "
در زیبایی کوهستان
و در آرامش دریا بجوی
خوشبختی را در دوستی
در شادی کار مشترک
ودر ایثار و درک دیگران بجوی.
خوشبختی را در خانواده
در استواری این باور که غمخواری داری
ودر نیروی عشق و راستی بجوی.
خوشبختی را در خود
در تن و روانت
ودر ارزشها و یافته هایت بجوی.
خوشبختی را
در هر کاری که پی می گیری
بجوی.
" سوزان پولیس شوتز "
چه می خواهی
چرا می خواهی
اگر خود را باور داشته باشی
با اراده ای پولادین
با نگرشی بس سازنده
می توانی به خواسته هایت دست یابی.
می توانی
زندگی رااز آن خود سازی.
اگر بخواهی ......
" سوزان پولیس شوتز "
دوست داشتنی . شگفت انگیز و ارزشمندی .
این همه را قدر بدان .
کسی که تمام و کمال چون تو باشد
نه تاکنون وجود داشته
و نه زین پس خواهد بود .
تو یگانه ای
تو اصیلی
وتمام چیزهایی که از تو موجودی بی مانند ساخته اند
سزاوار ستایشند و عشق .
" پیتز . ا .مک ویلیامز "
ودر به رویشان مبند.
پیدایشان کن .
آنها را مالک شو .
در سراسر زندگی
عزیزشان بدار
وهرگز
رهاشان مکن .
" الیزا کاستانزا "
او را در بغل گرفتم و روی بام خانه بردم.
و گفتم: ای همسایگان بیایید و بنگرید .
زیرا شادمانی من متولد شد.
بر تعجبم افز وده شد زیرا هیچکدام از همسایگانم برای دیدن
شادمانی من حاظر نشد .
اما کسی به صدایم گوش نداد .
من و شادمانیم تنها ماندیم و کسی به ما توجه نکرد.
هنوز یکسال نگذشته بود که شادمانیم از زندگی ناراضی شد.
و رنگش تغییر کرد.
شادمانیم در اندوه خود جان سپرد
و اکنون هر گاه اندوه خود را به یاد می آورم
شادمانی خود را نیز بیاد می آورم .
" جبران خلیل جبران "
اما کسی نبود که میل سفر پذیری روحم را باور کند.
روز دوباره ایست
و دیگر نه خستگی و نه خود آزاری
و خاک این صبور صمیمی که سالها به قدمهایت عادت داشت
در فکر باز یافتن من نیست.
آزادم و خالی از تمامی آسیبهای زمینی.
پر می کشم به جانب فوارههای رنگین.
می سوزم
میدانم می میرم . می مانم
و باز در زمین خدا سبز میشوم.
شب دور است.
بیدارم و جذب نور می شوم آهسته .
من خسته نیستم .
ای قامت تناور تبریزی .
دگر کسی به هیبت من از درد به هیبت تو تکیه نمی کند.
پیگرد من نباش.
آنگاه با شوق عزم عمل کن.
هر قدر مقصود والاتر باشد
مصمم تر خواهی شد
که با تعالی خود جهانی متعالی تر بسازی.
" فیلیپس بروکس "
تا بهتر از آن باشیم که هستیم.
بهتر از این شیوه ای برای زیستن نیست.
" سقراط "
آن است که هماره
رو به فراز دارد
و در تکاپوی رسیدن به نیکوترها
" جیمز . آر . میلر "
