اشتروت

می روم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ویرانه ی خویش

به خدا می روم از شهر شما

دل شوریده و دیوانه ی خویش

می برم ، تا که در آن نقطه ی دور

شستشویش دهم از رنگ گناه

شستشویش دهم از لکه ی عشق

زین همه خواهش بیجا و تباه

می برم تا ز تو دورش سازم

ز تو ، ای جلوه ی امید محال

می برم زنده به گورش سازم

تا از این پس نکند یاد وصال

ناله می لرزد ، می رقصد اشک

آه ، بگذار که بگزیرم من

از تو ، ای چشمه ی جوشان گناه

شاید آن به که به پرهیزم من

بخدا غنچه ی شادی بودم

دست عشق آمد و از شاخم چید

شعله ی آه شدم ، صد افسوس

که لبم باز بر آن لب نرسید

عاقبت بند سفر پایم بست

می روم ، خنده بلب خونین دل

می روم ، از دل من دست بدار

ای امید عبث بی حاصل

                                                      فروغ

شادی شما ، اندوه نقاب برگرفته تان است .

مشو ، مشو ، زمن خسته دل جدا ای دوست

مکن ، مکن ، به کف اندهم رها ای دوست

برس ، که بی تو مرا جان به لب رسید ، برس

بیا که بر تو فشانم روان ، بیا ای دوست

بیا ، که بی تو مرا برگ زندگانی نیست

بیا ، که بی تو ندارم سر بقا ای دوست

اگر کسی به جهان در ، کسی دگردارد

من غریب ندارم مگر ترا ای دوست

چه کرده ام که مرا مبتلای غم کردی ؟

چه اوفتاد که گشتی ز من جدا ای دوست ؟

کدام دشمن بدگو میان ما افتاد ؟

که اوفتاد جدایی میان ما ای دوست

بگفت دشمن بدگو ز دوستان مگسل

بر غم دشمن ، شاد از درم درآ ای دوست

از آن نفس که جدا گشتی از من بیدل

فتاده ام به کف محنت میا ز ما ای دوست

چو از زبان منت هیچگونه سودی نیست

مخواه بیش ، زیان من گدا ای دوست

ز لطف گرد دل بی غمان بسی گشتی

دمی به گرد دل پر غمان برآ ای دوست

ز روی لطف و کرم شاد کن به روی خودم

که کرد بار غمت پشت من دو تا ای دوست

ز  همرهی  عراقی  ز  راه  واماندم

ز لطف بر در خویشم رهی نما ای دوست

دریغ و درد اسب بادپائی بود

مرا به وادی حیرت رساند و خویش گریخت

به این گناه که یک لحظه زندگی کردم

به چار میخ تباهی فلک مرا آویخت .

فسانه بود محبت چو قصه ی سیمرغ ، به هر دیار که رفتم

از او نشانه نبود به پشت هر در بسته سخن زمن می رفت .

ولی چو در بگشودم کسی به خانه نبود .

فریب بود محبت ، سراب بود امید

در این سراب و فریب آه . . .

جان هدر کردم .

شبی فسانه ی یک زن ، شبی حکایت دوست

در این حکایت و افسانه هم ضرر کردم .

به خیره سدره دشمنان شدم روزی زمن چو سیل گذشتند .

و سخت خندیدند چه سود پیکر من پیکری اثیری بود.

که دوستان وفادار هم نمی دیدند.

سال نو مبارک

آخر این تیره شب هجر به پایان آید

آخر این درد مرا نوبت درمان آید

چند گردم چو فلک گرد جهان سرگردان

آخر این گردش ما نیز به پایان آید

آخر این بخت من از خواب درآید سحری

روز آخر نظرم بر رخ جانان آید

یافتم صحبت آن یار ، مگر روزی چند

این همه سنگ محن بر سر ما زان آید

تا بود گوی دلم در خم چوگان هوس

کی مرا گوی غرض در خم چوگان آید؟

یوسف گم شده را گرچه نیابم به جهان

لاجرم سینه ی من کلبه ی احزان آید

بلبل آسا همه شب تا به سحر ناله زنم

بو که بویی به مشامم ز گلستان آید

او چه خواهد ! که همی با وطن آید ، لیکن

تا خود از درگه تقدیر چه فرمان آید

به عراق ار نرسد باز عراقی چه عجب !

که نه هر خار و خسی لایق بستان آید .

آسمان ، بارانی است.

ساعت دیواری – نیمه های شب را

تهنیت می گوید .

من چه تنها هستم

غم تنهائی را – با که می باید گفت

با اجاق خاموش ؟

باچراغی که در ان نوری نیست؟

پشت این پنجره ،باران غمی می بارد.

من غرورم ،گم شد

در هیاهوی بزرگ این قرن

در هیاهوی بزرگی که برای هیچ است.

چه کسی گفته است- که اکنون انسان

از برای انسان

تکیه گاه خوبی است؟

چه کسی گفته-مرا باور نیست.

آسمان ،بارانی است

در کنج خانه ای خلوت ، جوانی نشسته بود و لحظه ای از میان پنجره ،  آسمان پر ستاره را

می نگریست و لختی ، به تصویر دخترکی که در دست داشت ، چشم می دوخت .

خطوط و رنگ های تصویر ، بر چهره اشمنعکس می شد و اسرار نهان این جهانی و پنهانی های ابدیت را

تقدیم به کسی که بسیار . . .

آنی گم شده بود .

" بده . . . بد بد . . . چه امیدی ؟ چه ایمانی ؟ . . . "